jump to navigation

Ντοπάροντας τον θάνατο 22/07/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Μέσα στους τρεις τελευταίους μήνες, τρεις επιφανείς αθλητές μας έχασαν την κρίσιμη μάχη με τον θάνατο: πρώτα, η 23χρονη αθλήτρια στο άλμα επί κοντώ Μαριάννα Ζαχαριάδη (από καρκίνο του λεμφατικού ιστού), στη συνέχεια, ο 37χρονος πρωταθλητής στο κανόε-καγιάκ Ανδρέας Κιλιγκαρίδης και πιο πρόσφατα, ο 26χρονος βαλκανιονίκης στην κωπηλασία Στρατής Αλεξίδης (αμφότεροι από καλπάζουσα μορφή λευχαιμίας).

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όπου όλοι έχουμε άποψη και γνωρίζουμε τα πάντα -μάλιστα, κατά καιρούς γινόμαστε γιατροί, δικηγόροι, οικονομολόγοι-, ήταν αναμενόμενο να δημιουργηθούν αμέσως ερωτηματικά γύρω από την απώλεια των συγκεκριμένων ανθρώπων, εξαιτίας βεβαίως και του νεαρού της ηλικίας τους. Οι περισσότεροι «ειδήμονες» δηλώνουν σχεδόν σίγουροι και διαδίδουν τις υποψίες περί ντόπινγκ, παραγνωρίζοντας ότι τα αναβολικά όχι μόνο δεν προκαλούν ασθένειες του αίματος, αλλά αντιθέτως συχνά χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία τους!

Ωστόσο, δεν παύει να είναι κοινός τόπος για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι ο πρωταθλητισμός, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμια κλίμακα, απαιτεί διαφόρων ειδών θυσίες: δεν έχει καμία απολύτως επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα κάποιος που νομίζει ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει σε οποιοδήποτε σπορ μόνο με τη βοήθεια απλών βιταμινών. Δυστυχώς, στο χώρο των συμπληρωμάτων διατροφής και των αυξητικών ορμονών έχει χτιστεί μια ολόκληρη εμπορική βιομηχανία, η οποία τροφοδοτεί με παραφαρμακευτικά προϊόντα -άλλα παράνομα, άλλα νόμιμα- τους αμέτρητους επίδοξους πρωταθλητές.

Δεδομένο είναι, επίσης, ότι ακόμα και στην εποχή μας το ντόπινγκ εξακολουθεί να βρίσκεται πολλά βήματα πιο μπροστά από το αντιντόπινγκ, σε έναν αγώνα που δείχνει να είναι εδώ και πολλά χρόνια χαμένος, αφενός για επιστημονικούς και αφετέρου για πρακτικούς λόγους (δεν είναι δυνατόν να γίνονται αιματολογικές και ουρολογικές εξετάσεις σε όλους τους αθλητές ανά τακτά χρονικά διαστήματα). Επομένως, δεν απέχει πολύ από την αλήθεια η κυνική ρήση του αλήστου μνήμης γυμναστή των Κεντέρη και Θάνου, Χρήστου Τζέκου, ότι «ντοπαρισμένος είναι μόνο όποιος πιάνεται».

Μια ρηξικέλευθη πρόταση σχετικά με το ζήτημα, που έχει ακουστεί από καιρό και αρχίζει να επαναφέρεται, είναι η απελευθέρωση του ντόπινγκ και η νομιμοποίηση της χρήσης αναβολικών. Καταλαβαίνει κανείς ότι μια τέτοια εξέλιξη θα σήμανε -σε ένα πρώτο στάδιο- την κατάρρευση του παγκόσμιου αθλητικού status quo, επιφέροντας ενδεχομένως τρομακτικές οικονομικές ζημίες σε ομοσπονδίες, ομάδες, αθλητές, αλλά και σε πολυεθνικές εταιρείες, ΜΜΕ, φαρμακοβιομηχανίες. Ο (επαγγελματικός) αθλητισμός, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, θα κλονιστεί συθέμελα.

Με τον τρόπο αυτό, αναμένεται όμως να δημιουργηθούν δύο ξεχωριστοί δρόμοι, τους οποίους θα μπορεί να διαλέξει ο κάθε αθλητής: ο ένας θα αφορά εκείνους που επιθυμούν να πρωταγωνιστούν και να κάνουν πρωταθλητισμό (αυτοί θα συνεχίσουν να ντοπάρονται αναλαμβάνοντας το σχετικό κόστος χρημάτων, υγείας, ζωής, όπως εν πολλοίς συμβαίνει τώρα, ενώ οι θεατές δεν θα μπορούν να υποκρίνονται πως δεν το γνωρίζουν), ο άλλος θα απευθύνεται σε όσους θέλουν να συναγωνίζονται καθαρά με τις δυνάμεις τους και χωρίς τη βοήθεια φαρμακοδιέγερσης.

Πράγματι, φαντάζει εξαιρετικά πιθανό μέσω της δεύτερης οδού να επιτευχθεί -σε βάθος χρόνου- ένα ανυπολόγιστο ηθικό κέρδος, ήτοι η επιστροφή στις γνήσιες ρίζες του αθλητισμού και της ευγενούς άμιλλας, με την αντίστοιχη αποκαθήλωση του απαράδεκτου σύγχρονου ολυμπιακού αξιώματος «citius, altius, fortius», το οποίο ουσιαστικά έχει απενοχοποιήσει το ντοπάρισμα.

Η πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση βάσει του ν. 4009/2011 17/07/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Διοικητική Επιστήμη, Μεταπτυχιακές εργασίες, Φοιτητικές μελέτες.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Πρόλογος(*)

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει ορισμένες πτυχές του νέου νομοθετικού πλαισίου για την ανώτατη εκπαίδευση, όπως διαμορφώθηκε κυρίως με το ν. 4009/2011, αλλά και τις μετέπειτα τροποποιήσεις του. Η προσέγγιση που επιχειρείται παρακάτω γίνεται πρωτίστως από τη σκοπιά της διοικητικής επιστήμης, δηλαδή με γνώμονα την αποτελεσματικότητα -ή όχι- των καινούριων ρυθμίσεων, οι οποίες επέφεραν σημαντικές αλλαγές στην οργανωτική δομή και φυσιογνωμία των πανεπιστημίων. Ωστόσο, είναι αναπόφευκτο, λόγω της επιστημονικής συνάφειας του αντικειμένου, να μην (επανα)διατυπωθούν κάποιες παράπλευρες επισημάνσεις σχετικά με τη συνταγματικότητα των εν λόγω διατάξεων.

Άλλωστε, γύρω από αυτούς τους άξονες, ήτοι αφενός τα λειτουργικά-πρακτικά προβλήματα και αφετέρου τα συνταγματικά-νομικά ζητήματα, κινήθηκε εν πολλοίς η ζωηρή συζήτηση που προηγήθηκε και επακολούθησε της ψήφισης του ν. 4009/2011. Πάντως, τις συγκεκριμένες δυσχέρειες ήδη επιδίωξε να άρει ο νομοθέτης με τις επακολουθήσασες διορθωτικές παρεμβάσεις του, που έλαβαν χώρα ιδίως με το ν. 4076/2012.

Βεβαίως, πρέπει εξαρχής να διευκρινιστεί ότι στόχευση της προκείμενης εργασίας δεν είναι η ανάλυση όλης της ισχύουσας νομοθεσίας που διέπει πλέον την ανώτατη εκπαίδευση: κάτι τέτοιο, εκτός από μια υπερφιλόδοξη σκέψη, θα αποτελούσε μάλλον και ένα απονενοημένο διάβημα, ενόψει της έκτασης και της περιπλοκότητας του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου. Όμως, θα γίνει μια προσπάθεια νηφάλιας αντιμετώπισης των κατ’ εκτίμηση κρισιμότερων διατάξεων, καθώς και των βασικότερων αλλαγών που επήλθαν με την πρόσφατη μεταρρύθμιση στο πανεπιστημιακό πεδίο.

Ειδικότερα, διερευνάται η οργανωτική αναδιάρθρωση των ΑΕΙ και ο εσωτερικός διαχωρισμός ανάμεσα σε τμήματα και σχολές. Στη συνέχεια, γίνεται λόγος για τη σύνθεση, τον τρόπο ανάδειξης και τις αρμοδιότητες του νέου συλλογικού πανεπιστημιακού οργάνου, του Συμβουλίου του ιδρύματος, το οποίο διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργανωτική ιεραρχία. Ακολουθεί ξεχωριστή αναφορά για τα εξωτερικά μέλη, όπου αποπειράται να δοθεί μια απάντηση στο κατά πόσο είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα η συμμετοχή τους στη διοίκηση του πανεπιστημίου.

Δεν θα μπορούσε να λείψει σχετικό κεφάλαιο για τη θέση του Πρύτανη και του Κοσμήτορα στην ανανεωμένη δομή των ανώτατων ιδρυμάτων, στην εκλογή και συνεπώς στη νομιμοποίηση των οργάνων αυτών, όπως και στις σημαντικότερες αρμοδιότητές τους. Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί ότι σε διάφορα σημεία της μελέτης θίγεται το φλέγον ζήτημα της συγκρότησης των εκλεκτορικών σωμάτων για την εκλογή και εξέλιξη των μελών ΔΕΠ.

Αλλά πριν την εξέταση των παραπάνω θεματικών, προηγείται η διατύπωση κάποιων εισαγωγικών σκέψεων για το προϋφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που εκκινούν από και καταλήγουν στην ευρέως διαδεδομένη διαπίστωση της ανάγκης μεταρρύθμισης του δημόσιου πανεπιστημίου. Επιπροσθέτως, κρίνεται σκόπιμη -υπό το πρίσμα της διοικητικής επιστήμης- η τοποθέτηση επί δύο ερωτημάτων: πρώτον, αν εξυπηρετήθηκε με την προπαρασκευαστική του ν. 4009/2011 διαδικασία η «καλή νομοθέτηση», και δεύτερον, ποιο είναι το «όραμα» του νέου νόμου για την ανώτατη παιδεία.

Στο επίμετρο, τέλος, επισημαίνεται η μάλλον παγιωμένη προχειρότητα στον τρόπο νομοθέτησης επί των ακαδημαϊκών θεμάτων, που ενδέχεται μάλιστα να οδηγήσει εκ νέου σε ορισμένες δυσλειτουργίες. Συμπερασματικά, διαπιστώνεται η πρωταρχική σημασία των προσώπων ως προς την καλύτερη λειτουργία των θεσμών, ενώ αφήνονται κάποια περιθώρια αισιοδοξίας για το μέλλον, τα οποία απορρέουν από τη μέχρι τώρα πορεία και εφαρμογή της νέας νομοθεσίας στα ΑΕΙ.  (περισσότερα…)

Ο Αντετοκούνμπο ως πρότυπο 08/07/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Μέσα στη διαρκώς ανακυκλούμενη μιζέρια, η επιτυχία ενός πιτσιρικά μάς έκανε να χαμογελάσουμε, να αναθαρρήσουμε και συνάμα να συλλογιστούμε. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο απέσπασε -έστω προσωρινά- τα φλας της δημοσιότητας από τους εγχώριους και τους έξωθεν «τροϊκανούς», από τους βαρετούς διαξιφισμούς ανάμεσα στα κόμματα της συγκυβέρνησης και τις συνήθως κενές περιεχομένου ρητορείες της αντιπολίτευσης.

«Όταν άλλες οικογένειες έμπαιναν στο καράβι για τις διακοπές τους, η δική του άλλαζε συχνά διαμερίσματα, στη διαδικασία αναζήτησης για ένα φθηνότερο ενοίκιο», έγραψαν οι New York Times (25.6.2013) σε άρθρο τους, το οποίο αναφερόταν στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετώπιζε μέχρι πρότινος η πολυμελής νιγηριανή οικογένεια στην Αθήνα. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο 18χρονος Γιάννης, που αναγκαζόταν να πουλάει γυαλιά ηλίου, τσάντες και ρολόγια, ώστε να γεμίσει το ψυγείο του σπιτιού, δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται. Και βεβαίως -διότι δεν αρκεί μόνο να φαντασιώνεται κάποιος το μέλλον του- δεν έπαψε στιγμή να προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.

Όταν οι άλλοι συνομήλικοί του ξημεροβραδιάζονταν στα internet cafe, εκείνος δεν έχανε προπόνηση ούτε για πλάκα, χωρίς ταυτόχρονα να παραμελεί και τις σχολικές υποχρεώσεις του. Ίδρωσε, πόνεσε, μάτωσε, έχασε τον ύπνο του για να τα προλάβει όλα. Ο δρόμος για να χτίσει κανείς μια καριέρα, και δη στον επαγγελματικό αθλητισμό, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα (πόσω μάλλον όταν συνδυάζεται με παράλληλα προβλήματα επιβίωσης). Το γνώριζε πολύ καλά και από ιδία πείρα ο ύψους 2,07 μέτρων έφηβος, ως γιος μεταναστών βιοπαλαιστών.

Αλλά φαίνεται ότι το παλικαράκι αυτό θυμήθηκε έναν ομόχρωμό του, ο οποίος αρκετές δεκαετίες παλαιότερα -πάλι στις ΗΠΑ- είχε βροντοφωνάξει: «Έχω ένα όνειρο»! Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, λοιπόν, έμελλε και στο Γιάννη Αντετοκούνμπο να δει το δικό του όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί, με υπερηφάνεια μαζί με τον αδερφό του Θανάση, ύψωσαν την ελληνική σημαία αποτίοντας έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μοναδική χώρα που γνώρισαν και τη θεωρούν πατρίδα τους, δίχως να υπολογίζουν τι (δεν) τους προσέφερε εκείνη όλα αυτά τα χρόνια.

Η πορεία του ελπιδοφόρου συμπολίτη μας θα πρέπει καταρχάς να μας χαροποιεί όλους, επίσης δε να παραδειγματίζει κυρίως τους νεότερους, οι οποίοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως, ακόμα και στις δύσκολες εποχές που ζούμε, δεν πρέπει με τίποτε να τα παρατήσουν. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη, να κυνηγήσει την τύχη του: στα γράμματα ή στις θετικές επιστήμες, στους υπολογιστές ή στον αθλητισμό, στις καλές τέχνες ή στη γεωργία, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Μα πρωτίστως, καλό θα είναι η επιτυχία του νεαρού μπασκετμπολίστα να δώσει την αφορμή, ώστε να αντιληφθούν οι νεολαίοι ότι το οποιοδήποτε όνειρο δεν εκπληρώνεται με ευχές για «θεία μεσολάβηση», ούτε με τις ατελείωτες ώρες στις καφετέριες και στα μπαράκια, στο facebook και στο twitter, στα πανεπιστημιακά πάρτι και στις καταλήψεις. Αντιθέτως, απαιτείται σκληρή δουλειά, τρομακτική προσπάθεια και απανωτά ξενύχτια, με διάβασμα ή προπόνηση, στα γραφεία ή στα γυμναστήρια, στα ωδεία ή στα χωράφια.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μάς δείχνει το σωστό δρόμο (της αρετής). Ας αποτελέσει το παράδειγμα των νέων ανθρώπων. Ας γίνει το πρότυπό μας.

Αρέσει σε %d bloggers: