jump to navigation

Σταυρός ή λίστα; 17/02/2014

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
1 comment so far

Μόλις την περασμένη εβδομάδα και σε απόσταση σχεδόν τριών μηνών από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών, η δικομματική κυβέρνηση αποφάσισε να προβεί στην αλλαγή του τρόπου εκλογής των ευρωβουλευτών. Πράγματι, βάσει της υφιστάμενης νομοθεσίας, που ίσχυσε από το 1981 -όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη αντίστοιχη εκλογική διαδικασία- και έπειτα, εφαρμόστηκε η λεγόμενη λίστα: κατά το εν λόγω σύστημα, η εκλογή γίνεται σε μια ενιαία περιφέρεια και σύμφωνα με προκαθορισμένη σειρά εκλογής των υποψηφίων. Τώρα, προτείνεται αφενός η εκλογή με σταυρό και αφετέρου η σημαντική αύξηση του αριθμού των υποψηφίων ευρωβουλευτών. 

Επ’ αφορμής της επικείμενης νομοθετικής μεταβολής, αξίζει να σημειωθούν ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά των δύο εκ διαμέτρου αντίθετων συστημάτων. Καταρχήν, η λίστα ενέχει αριστοκρατικά στοιχεία, ενώ η σταυροδοσία είναι πιο δημοκρατική. Στην πρώτη περίπτωση, πρόκειται ουσιαστικά για προεπιλογή των υποψηφίων από το εκάστοτε κόμμα και δη από τον αρχηγό του, με αποτέλεσμα να είναι εκ των προτέρων γνωστό ποιοι έχουν σοβαρές πιθανότητες εκλογής (:μόνο όσοι βρίσκονται στις εκλόγιμες θέσεις). Απεναντίας, στη δεύτερη περίπτωση απαιτείται η εκλογική κινητοποίηση όλων των υποψηφίων, με αποτέλεσμα να καθίσταται εγγύτερη η σχέση εκλογέων-ευρωβουλευτών και να ενισχύεται η αντιπροσωπευτικότητα του ευρωκοινοβουλίου.

Περαιτέρω, η λίστα έδινε, από τη μία, την ευκαιρία σε εξέχοντα μη κομματικά πρόσωπα -π.χ. Ξαρχάκος, Μούσχουρη- να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη διατηρώντας το κύρος τους και χωρίς να εμπλακούν σε μικροπολιτικές προεκλογικές διαμάχες. Από την άλλη, όμως, το συγκεκριμένο σύστημα χρησιμοποιήθηκε από τους αρχηγούς κυρίως των μεγάλων κομμάτων, ώστε να στείλουν τους δικούς τους ανθρώπους στις Βρυξέλλες αδιαφορώντας για την (αν)επάρκειά τους να υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα. Βεβαίως, με τη σταυροδοσία μειώνεται η τελευταία απεχθής τακτική, αλλά ψαλιδίζονται παράλληλα και οι πιθανότητες συμμετοχής ατόμων με ευρεία υπερκομματική αποδοχή.

Εξάλλου, εφόσον διατηρηθεί η ενιαία εκλογική περιφέρεια και με το νέο σύστημα, ήτοι ολόκληρη η επικράτεια, τότε προκύπτουν αναντίρρητα κάποιες παρεπόμενες συνέπειες. Πρώτον, ευνοούνται καθοριστικά οι υποψήφιοι που προέρχονται από την πρωτεύουσα, καθότι έχουν αμεσότερη πρόσβαση στην τεράστια «δεξαμενή» ψήφων του Λεκανοπεδίου (Α’ και Β’ Αθηνών, Α’ και Β’ Πειραιώς, υπόλοιπο Αττικής) και άρα μπορούν να αδιαφορήσουν για την περιφέρεια, ακόμη και για τη Θεσσαλονίκη. Δεύτερον, εκκινούν από καλύτερη θέση στη μάχη του σταυρού οι πιο αναγνωρίσιμοι, αυτοί που προβάλλονται συχνά από τα ΜΜΕ, και οι πλουσιότεροι, εκείνοι που μπορούν να διαθέσουν τα περισσότερα χρήματα για την πανελλαδική εκλογική τους καμπάνια. Κατόπιν τούτων, συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι η υπερεκπροσώπηση της Αθήνας σε συνδυασμό με την υποεκπροσώπηση της επαρχίας πρέπει να θεωρείται δεδομένη [γεγονός, πάντως, που επιβεβαιωνόταν και με τη λίστα].

Τελικά, ανάλογα με τη σκοπιά που έχει ο καθένας μπορεί να διακρίνει διάφορα θετικά ή αρνητικά στα δύο εκλογικά συστήματα και να επιχειρηματολογήσει αντίστοιχα. Ωστόσο, πρωταρχική σημασία και στις ευρωεκλογές δεν είναι ο τρόπος εκλογής, αλλά το αν οι ευρωβουλευτές πληρούν τις αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις να προβάλλουν και να υπερασπιστούν τις ελληνικές θέσεις ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: με άλλα λόγια, αν διαθέτουν τόσο το αναγκαίο γνωσιολογικό υπόβαθρο, όσο και την απαραίτητη διάθεση και πυγμή να το πράξουν. Αυτό είναι το ζητούμενο. 

Advertisements

Ο Αντετοκούνμπο ως πρότυπο 08/07/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Μέσα στη διαρκώς ανακυκλούμενη μιζέρια, η επιτυχία ενός πιτσιρικά μάς έκανε να χαμογελάσουμε, να αναθαρρήσουμε και συνάμα να συλλογιστούμε. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο απέσπασε -έστω προσωρινά- τα φλας της δημοσιότητας από τους εγχώριους και τους έξωθεν «τροϊκανούς», από τους βαρετούς διαξιφισμούς ανάμεσα στα κόμματα της συγκυβέρνησης και τις συνήθως κενές περιεχομένου ρητορείες της αντιπολίτευσης.

«Όταν άλλες οικογένειες έμπαιναν στο καράβι για τις διακοπές τους, η δική του άλλαζε συχνά διαμερίσματα, στη διαδικασία αναζήτησης για ένα φθηνότερο ενοίκιο», έγραψαν οι New York Times (25.6.2013) σε άρθρο τους, το οποίο αναφερόταν στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετώπιζε μέχρι πρότινος η πολυμελής νιγηριανή οικογένεια στην Αθήνα. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο 18χρονος Γιάννης, που αναγκαζόταν να πουλάει γυαλιά ηλίου, τσάντες και ρολόγια, ώστε να γεμίσει το ψυγείο του σπιτιού, δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται. Και βεβαίως -διότι δεν αρκεί μόνο να φαντασιώνεται κάποιος το μέλλον του- δεν έπαψε στιγμή να προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.

Όταν οι άλλοι συνομήλικοί του ξημεροβραδιάζονταν στα internet cafe, εκείνος δεν έχανε προπόνηση ούτε για πλάκα, χωρίς ταυτόχρονα να παραμελεί και τις σχολικές υποχρεώσεις του. Ίδρωσε, πόνεσε, μάτωσε, έχασε τον ύπνο του για να τα προλάβει όλα. Ο δρόμος για να χτίσει κανείς μια καριέρα, και δη στον επαγγελματικό αθλητισμό, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα (πόσω μάλλον όταν συνδυάζεται με παράλληλα προβλήματα επιβίωσης). Το γνώριζε πολύ καλά και από ιδία πείρα ο ύψους 2,07 μέτρων έφηβος, ως γιος μεταναστών βιοπαλαιστών.

Αλλά φαίνεται ότι το παλικαράκι αυτό θυμήθηκε έναν ομόχρωμό του, ο οποίος αρκετές δεκαετίες παλαιότερα -πάλι στις ΗΠΑ- είχε βροντοφωνάξει: «Έχω ένα όνειρο»! Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, λοιπόν, έμελλε και στο Γιάννη Αντετοκούνμπο να δει το δικό του όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί, με υπερηφάνεια μαζί με τον αδερφό του Θανάση, ύψωσαν την ελληνική σημαία αποτίοντας έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μοναδική χώρα που γνώρισαν και τη θεωρούν πατρίδα τους, δίχως να υπολογίζουν τι (δεν) τους προσέφερε εκείνη όλα αυτά τα χρόνια.

Η πορεία του ελπιδοφόρου συμπολίτη μας θα πρέπει καταρχάς να μας χαροποιεί όλους, επίσης δε να παραδειγματίζει κυρίως τους νεότερους, οι οποίοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως, ακόμα και στις δύσκολες εποχές που ζούμε, δεν πρέπει με τίποτε να τα παρατήσουν. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη, να κυνηγήσει την τύχη του: στα γράμματα ή στις θετικές επιστήμες, στους υπολογιστές ή στον αθλητισμό, στις καλές τέχνες ή στη γεωργία, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Μα πρωτίστως, καλό θα είναι η επιτυχία του νεαρού μπασκετμπολίστα να δώσει την αφορμή, ώστε να αντιληφθούν οι νεολαίοι ότι το οποιοδήποτε όνειρο δεν εκπληρώνεται με ευχές για «θεία μεσολάβηση», ούτε με τις ατελείωτες ώρες στις καφετέριες και στα μπαράκια, στο facebook και στο twitter, στα πανεπιστημιακά πάρτι και στις καταλήψεις. Αντιθέτως, απαιτείται σκληρή δουλειά, τρομακτική προσπάθεια και απανωτά ξενύχτια, με διάβασμα ή προπόνηση, στα γραφεία ή στα γυμναστήρια, στα ωδεία ή στα χωράφια.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μάς δείχνει το σωστό δρόμο (της αρετής). Ας αποτελέσει το παράδειγμα των νέων ανθρώπων. Ας γίνει το πρότυπό μας.

Αρέσει σε %d bloggers: