jump to navigation

Τρεις εκφάνσεις πολιτικής γελοιότητας 25/11/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Ολοένα πληθαίνουν δυστυχώς οι τραγελαφικές συμπεριφορές των πολιτικών ταγών της χώρας, οι οποίες μας αναγκάζουν καταρχάς να χαμογελούμε, στη συνέχεια να απορούμε και τελικά να απογοητευόμαστε μαζί τους. Δεν είναι μόνο το φανερά χαμηλό επίπεδο των τωρινών βουλευτών, αλλά κυρίως η παροιμιώδης αδυναμία τους να αφουγκραστούν την κοινωνία, καθώς και η τάση για συνεχή αυτοπροβολή που τους χαρακτηρίζει.

Πρώτο παράδειγμα: η άνευ προηγουμένου διαμαρτυρία της Ζωής Κωνσταντοπούλου έξω από το ραδιομέγαρο της πρώην ΕΡΤ. Η γόνος παλαίμαχου αριστερού αρχηγού, συνοδευόμενη από συνδικαλιστές και συναγωνιστές-συναδέλφους της, όπως η Ραχήλ Μακρή (που πήγε προς στιγμή να της κλέψει τη δόξα ανεβαίνοντας στα κάγκελα!), ζητούσε επί ώρα να εισέλθει στον προαύλιο χώρο και στο εσωτερικό των κτιρίων για να «προστατεύσει» την περιουσία της δημόσιας τηλεόρασης. Η άρνηση των αστυνομικών οργάνων και η απώθηση των φερέλπιδων εισβολέων είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα της αγανακτισμένης βουλευτίνας, η οποία εξαπέλυσε σωρεία λεκτικών υπερβολών εναντίον τους («είστε όλοι σας επίορκοι!», «να παρέμβει εισαγγελέας, διότι μπορώ να αναγνωρίσω τους επιόρκους», «αυτό είναι σφετερισμός του πολιτεύματος, έχετε διαπράξει εσχάτη προδοσία!»), που μόνο ως κωμικές μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Δεύτερο παράδειγμα: η υπερψήφιση της πρότασης δυσπιστίας σε βάρος της κυβέρνησης από τη Θεοδώρα Τζάκρη. Η διατελέσασα υφυπουργός Εσωτερικών κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου κέρδισε επάξια ένα σαββατοκύριακο δημοσιότητας, καθώς είδε ξαφνικά το «φως το αληθινόν» και αποφάσισε ότι έφτασε η στιγμή της προσωπικής της επανάστασης. Βεβαίως, δεν είναι καθαυτή μεμπτή η αλλαγή γνώμης, όμως δεν μπορεί να μην εκφράσει κανείς την απέχθειά του για αυτάρεσκες επιδεικτικές κινήσεις υποτιθέμενου πολιτικού εντυπωσιασμού: η μεταστροφή τής μέχρι πρότινος συνεπούς υποστηρίκτριας των μνημονίων σε αντάρτισσα που επιτελούς άκουσε τη φωνή της βάσης, την ίδια ώρα που «κραδαίνει» κάποια από τις πανάκριβες τσάντες της, προκαλεί μόνο θυμηδία – αν όχι θλίψη.

Τρίτο παράδειγμα: οι απίστευτες δηλώσεις του Ιορδάνη Τζαμτζή για το ύψος των σημερινών αποδοχών των βουλευτών. «Αν είναι να παίρνω 2.000 ευρώ το μήνα δεν θέλω να είμαι βουλευτής», τόνισε αρχικά και χωρίς ίχνος αιδούς προσέθεσε πως ορισμένοι συνάδελφοί του «ξεραίνουν και το σκ… τους για να ζήσουν»! Με άλλα λόγια, δεν αρκεί σε πολλούς αντιπροσώπους του έθνους το ποσό των 5.700 ευρώ (καθαρά και αφορολόγητα), το οποίο λαμβάνουν ως μηνιαία αποζημίωση σύμφωνα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του γενικού γραμματέα της Βουλής, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη μπόνους από συμμετοχή στις επιτροπές, έξοδα μετακίνησης και λοιπές ευκολίες. Λογικό ήταν οι πρωτοφανείς ατάκες του πληθωρικού και αθυρόστομου βουλευτή να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων από κάθε στοιχειωδώς νοήμονα άνθρωπο.

Από τα εν λόγω περιστατικά, που φαινομενικά μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, προκύπτει μια άκρως ανησυχητική διαπίστωση: βουλευτές αντίστοιχου «διαμετρήματος» -τύπου Κωνσταντοπούλου, Τζάκρη, Τζαμτζή- έχουν βρει καταφύγιο σε όλες τις παρατάξεις (σκόπιμα παραπάνω δεν αναφέρονται τα κόμματα, με τα οποία εξελέγησαν οι τραγικοί πρωταγωνιστές), ενώ ψηφίζονται από πολίτες διαφόρων περιοχών και διαφορετικών τάξεων. Στην πραγματικότητα, οι προκείμενες περιπτώσεις αποτελούν ουσιωδώς όμοιες εκφάνσεις της πολιτικής γελοιότητας και του γενικότερου λαϊκισμού, που δεσπόζουν στην εποχή μας διατηρώντας κοινωνικά ερείσματα. Έως πότε;

Advertisements

Η εβδομάδα της μαρμότας 16/09/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Κάθε χρόνο, στις αρχές Σεπτεμβρίου, οι Έλληνες είναι καταδικασμένοι να ζουν την «εβδομάδα της μαρμότας»(*). Ξεκάθαρο είναι πως η αναφορά έχει να κάνει με τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η οποία επαναλαμβάνεται σε ετήσια βάση με ελάχιστες παραλλαγές: είναι ένα κανονικό έθιμο που συνοδεύεται από άπειρα κλισέ. Έτσι και φέτος, δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα.

Η συμπρωτεύουσα έκλεψε για λίγο τα φώτα της δημοσιότητας από την Αθήνα, από τη στιγμή που οι περισσότεροι πολιτικοί ταγοί της χώρας ανηφόρισαν για να δείξουν το απτό και ανιδιοτελές ενδιαφέρον τους για τα προβλήματα της περιοχής. Οι μεν υποσχέθηκαν λύσεις («όλοι πίσω στις δουλειές σας»), οι δε συνέστησαν υπομονή («τα χειρότερα πέρασαν») και ο καθένας από τη δική του σκοπιά εμφανίστηκε κερδισμένος. Σίγουρο είναι, εξάλλου, ότι έδωσαν μια ώθηση στην κατανάλωση των μαγαζιών, των εστιατορίων και των ξενοδοχείων της Θεσσαλονίκης – όχι βεβαίως στα επίπεδα των ανέφελων και ξέγνοιαστων εποχών με τα δανεικά λεφτά.

Ωστόσο, για τους απλούς κατοίκους, η ΔΕΘ ήταν ανέκαθεν και είναι συνυφασμένη με μια εβδομάδα ταλαιπωρίας: κλειστοί οι βασικοί οδικοί άξονες συνηθέστατα χωρίς λόγο, μποτιλιαρίσματα και κίνηση στους ανοιχτούς δρόμους, φασαρίες και διαδηλώσεις, πλήρης αστυνομοκρατία. Ιδίως τα δύο σαββατοκύριακα, όταν πραγματοποιήθηκε η έλευση του πρωθυπουργού (το πρώτο) και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης (το δεύτερο), το κέντρο της πόλης μετατράπηκε σε φρούριο αποκλεισμένο από μοτοσικλέτες, περιπολικά, κλούβες και ελικόπτερα υπό το φόβο των επεισοδίων.

Εκτός από τους λογής-λογής πολιτικάντηδες, την άγουσα για την Έκθεση πήραν και γνωστά ονόματα της εγχώριας καλλιτεχνικής σκηνής προσφέροντας ορισμένους εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης στους επισκέπτες. Για παράδειγμα, ο καθένας μπορούσε να συμμετάσχει σε κάποια από τις πολλές ξεχωριστές πορείες που διοργανώθηκαν και πάλι (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ κ.ο.κ.) ή να χειροκροτήσει την εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά και το ίδιο βράδυ να θαυμάσει τα κάλλη της Έλενας Παπαρίζου. Τις επόμενες καθημερινές ημέρες, το πρόγραμμα διαμορφώθηκε αρχικά με Πάνο Καμμένο και στη συνέχεια με Κωνσταντίνο Αργυρό, ενώ την παρουσία του Φώτη Κουβέλη επισκίασε ο Νίκος Μακρόπουλος. Από την άλλη, ο Δημήτρης Κουτσούμπας έχασε το στοίχημα της νεολαίας, αφού συνέπεσε με Onirama και Stavento. Τέλος, οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν την Κυριακή με επικό τρόπο, καθώς τη συνέντευξη τύπου του Αλέξη Τσίπρα ακολούθησε η συναυλία του Μιχάλη Χατζηγιάννη.

Πάντως, πέρα από κάθε διάθεση αστεϊσμού, ειλικρινά αναρωτιέται κανείς πότε θα τελειώσει αυτή η «εβδομάδα της μαρμότας»; Πότε θα περιοριστεί η ΔΕΘ στον αμιγώς εμπορικό σκοπό της και θα απαγκιστρωθεί τελείως από τον στραγγαλισμό των πολιτικών και των φτηνών θεαμάτων; Δεν έχει πολύ άδικο ο Κώστας Γιαννακίδης (7.9.2013) που γράφει σκωπτικά στο protagon.gr: «Αν με ρωτήσεις γιατί χρεοκόπησε η χώρα, αυτή τη στιγμή θα σου πω ότι φταίει η Έκθεση».

(*) Ο όρος εδώ χρησιμοποιείται καταχρηστικά, καθότι εμπνευσμένος από τη «μέρα της μαρμότας» της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, στην οποία ο πρωταγωνιστής παγιδεύεται στο χρόνο και είναι αναγκασμένος να ζει ξανά και ξανά την ίδια μέρα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα αμερικάνικο έθιμο -παρόμοιο με τα δικά μας μερομήνια-, σύμφωνα με το οποίο στις 2 Φεβρουαρίου μαζεύεται πλήθος κόσμου στην Πενσυλβανία για να προβλέψει τον καιρό των προσεχών εβδομάδων (πότε θα έρθει η άνοιξη) και βασίζεται στη συμπεριφορά του συμπαθούς ζώου που αποκαλείται μαρμότα.

Αρέσει σε %d bloggers: