jump to navigation

Τρεις εκφάνσεις πολιτικής γελοιότητας 25/11/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Ολοένα πληθαίνουν δυστυχώς οι τραγελαφικές συμπεριφορές των πολιτικών ταγών της χώρας, οι οποίες μας αναγκάζουν καταρχάς να χαμογελούμε, στη συνέχεια να απορούμε και τελικά να απογοητευόμαστε μαζί τους. Δεν είναι μόνο το φανερά χαμηλό επίπεδο των τωρινών βουλευτών, αλλά κυρίως η παροιμιώδης αδυναμία τους να αφουγκραστούν την κοινωνία, καθώς και η τάση για συνεχή αυτοπροβολή που τους χαρακτηρίζει.

Πρώτο παράδειγμα: η άνευ προηγουμένου διαμαρτυρία της Ζωής Κωνσταντοπούλου έξω από το ραδιομέγαρο της πρώην ΕΡΤ. Η γόνος παλαίμαχου αριστερού αρχηγού, συνοδευόμενη από συνδικαλιστές και συναγωνιστές-συναδέλφους της, όπως η Ραχήλ Μακρή (που πήγε προς στιγμή να της κλέψει τη δόξα ανεβαίνοντας στα κάγκελα!), ζητούσε επί ώρα να εισέλθει στον προαύλιο χώρο και στο εσωτερικό των κτιρίων για να «προστατεύσει» την περιουσία της δημόσιας τηλεόρασης. Η άρνηση των αστυνομικών οργάνων και η απώθηση των φερέλπιδων εισβολέων είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα της αγανακτισμένης βουλευτίνας, η οποία εξαπέλυσε σωρεία λεκτικών υπερβολών εναντίον τους («είστε όλοι σας επίορκοι!», «να παρέμβει εισαγγελέας, διότι μπορώ να αναγνωρίσω τους επιόρκους», «αυτό είναι σφετερισμός του πολιτεύματος, έχετε διαπράξει εσχάτη προδοσία!»), που μόνο ως κωμικές μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Δεύτερο παράδειγμα: η υπερψήφιση της πρότασης δυσπιστίας σε βάρος της κυβέρνησης από τη Θεοδώρα Τζάκρη. Η διατελέσασα υφυπουργός Εσωτερικών κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου κέρδισε επάξια ένα σαββατοκύριακο δημοσιότητας, καθώς είδε ξαφνικά το «φως το αληθινόν» και αποφάσισε ότι έφτασε η στιγμή της προσωπικής της επανάστασης. Βεβαίως, δεν είναι καθαυτή μεμπτή η αλλαγή γνώμης, όμως δεν μπορεί να μην εκφράσει κανείς την απέχθειά του για αυτάρεσκες επιδεικτικές κινήσεις υποτιθέμενου πολιτικού εντυπωσιασμού: η μεταστροφή τής μέχρι πρότινος συνεπούς υποστηρίκτριας των μνημονίων σε αντάρτισσα που επιτελούς άκουσε τη φωνή της βάσης, την ίδια ώρα που «κραδαίνει» κάποια από τις πανάκριβες τσάντες της, προκαλεί μόνο θυμηδία – αν όχι θλίψη.

Τρίτο παράδειγμα: οι απίστευτες δηλώσεις του Ιορδάνη Τζαμτζή για το ύψος των σημερινών αποδοχών των βουλευτών. «Αν είναι να παίρνω 2.000 ευρώ το μήνα δεν θέλω να είμαι βουλευτής», τόνισε αρχικά και χωρίς ίχνος αιδούς προσέθεσε πως ορισμένοι συνάδελφοί του «ξεραίνουν και το σκ… τους για να ζήσουν»! Με άλλα λόγια, δεν αρκεί σε πολλούς αντιπροσώπους του έθνους το ποσό των 5.700 ευρώ (καθαρά και αφορολόγητα), το οποίο λαμβάνουν ως μηνιαία αποζημίωση σύμφωνα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του γενικού γραμματέα της Βουλής, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη μπόνους από συμμετοχή στις επιτροπές, έξοδα μετακίνησης και λοιπές ευκολίες. Λογικό ήταν οι πρωτοφανείς ατάκες του πληθωρικού και αθυρόστομου βουλευτή να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων από κάθε στοιχειωδώς νοήμονα άνθρωπο.

Από τα εν λόγω περιστατικά, που φαινομενικά μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, προκύπτει μια άκρως ανησυχητική διαπίστωση: βουλευτές αντίστοιχου «διαμετρήματος» -τύπου Κωνσταντοπούλου, Τζάκρη, Τζαμτζή- έχουν βρει καταφύγιο σε όλες τις παρατάξεις (σκόπιμα παραπάνω δεν αναφέρονται τα κόμματα, με τα οποία εξελέγησαν οι τραγικοί πρωταγωνιστές), ενώ ψηφίζονται από πολίτες διαφόρων περιοχών και διαφορετικών τάξεων. Στην πραγματικότητα, οι προκείμενες περιπτώσεις αποτελούν ουσιωδώς όμοιες εκφάνσεις της πολιτικής γελοιότητας και του γενικότερου λαϊκισμού, που δεσπόζουν στην εποχή μας διατηρώντας κοινωνικά ερείσματα. Έως πότε;

Advertisements

Ένας επιτυχημένος θίασος 08/04/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Ο θίασος άρχισε να δίνει τις πρώτες παραστάσεις περί τα τέλη Ιανουαρίου. Σε καθημερινή σχεδόν βάση και επί πολλές ώρες. Ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και πράγματι τις επιβεβαίωσε. Η επιτυχία του ήταν τέτοια, που εξακολουθεί και παίζεται μέχρι σήμερα, και μάλιστα ενδέχεται να διαρκέσει αρκετά παραπάνω. Ίσως προλάβει και τις γιορτές του Πάσχα, όταν το ενδιαφέρον του κόσμου για το θέατρο εντείνεται. Δυστυχώς, όμως, έχουν τη δυνατότητα και το απολαμβάνουν μόνο οι ίδιοι οι συντελεστές και ορισμένοι εκλεκτοί προσκεκλημένοι, οι οποίοι καθημερινά εναλλάσσονται. Εμείς, οι απλοί πολίτες, μαθαίνουμε για τις εξελίξεις στην παράσταση μόνο από όσα διαρρέουν οι ηθοποιοί και η σκηνοθετική ομάδα.

Συνολικά, ο θίασος αποτελείται από δεκατρείς ανθρώπους: άλλοι ηλικιωμένοι και έμπειροι, άλλοι νεότεροι και άβγαλτοι, κάποιοι αδιάφοροι, κάποιοι καριερίστες, οι περισσότεροι φωνακλάδες. Ο σκηνοθέτης, για παράδειγμα, είναι παλιά καραβάνα στο χώρο. Έχει λάβει μέρος, είτε ως σκηνοθέτης είτε ως ηθοποιός, σε πολλά αντίστοιχα θεατρικά. Επομένως, δικαιωματικά μπορούμε να πούμε ότι σήμερα είναι στην πιο μεστή στιγμή της σταδιοδρομίας του. Με καταγωγή από την Κρήτη, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και θέλει να γίνεται πάντα το δικό του. Συχνά έρχεται σε κόντρα με τους υπολοίπους και κυρίως με την πρωταγωνίστρια του έργου, απειλεί ότι θα τα βροντήξει και θα φύγει, διότι φοβάται για την ψυχική του υγεία.

Όποτε πραγματοποιεί την απειλή του και απουσιάζει, τον αντικαθιστά ο βοηθός του. Εκείνος είναι στο ξεκίνημα της σκηνοθετικής καριέρας του, πιο διαλλακτικός και πιο χαλαρός, νομίζει ότι είναι και ωραίος, ενώ έχει ορισμένες προοδευτικές απόψεις για την πορεία του θεάτρου – και όχι μόνο. Η κληρονομιά που του έχει αφήσει ο πατέρας του στο επάγγελμα, ο οποίος έχει αποστρατευτεί πια, τον κάνει να αισθάνεται κάπως περίεργα και αμήχανα, καθώς όλοι τον συγκρίνουν με αυτόν. Προσπαθεί να χαράξει τη δική του διαδρομή, μα δεν του βγαίνει.

Η πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα του θιάσου είναι, χωρίς αμφιβολία, η πρωταγωνίστρια. Ψηλή, ευθυτενής, επιβλητική. Δεν περνάει ποτέ απαρατήρητη, τόσο λόγω της εξωτερικής εμφάνισης όσο και εξαιτίας της διαπεραστικής φωνής της. Όταν ανεβαίνει στη σκηνή, αρέσκεται να αυτοσχεδιάζει επιδιδόμενη σε τεράστιους μονολόγους, πράγμα που εκνευρίζει τον σκηνοθέτη και τους συναδέλφους της. Καυγαδίζει συχνότατα με αυτούς, ανταλλάσσουν ακόμα και ύβρεις πάνω στον καλλιτεχνικό οίστρο, όμως όλα είναι στα πλαίσια της παράστασης. Εξάλλου, ο πατέρας της -κι αυτός παλαίμαχος της υποκριτικής τέχνης- τη μεγάλωσε με αυστηρότητα και της δίδαξε πώς να κλέβει την παράσταση. Το πετυχαίνει σχεδόν πάντα και με κάθε δυνατό τρόπο. Υπάρχουν φήμες ότι, σε λίγα χρόνια, θα (αυτο)προταθεί για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου.

Τέλος, οι άλλοι ηθοποιοί αρκούνται στο ρόλο του κομπάρσου. Έχουν ορισμένες μόνο λυρικές εξάρσεις. Πριν λίγο καιρό, ένας από αυτούς έσπασε το δάχτυλό του, όταν προσπάθησε να αποσπάσει την προσοχή του σκηνοθέτη και των λοιπών παρευρισκομένων: στις μετέπειτα παραστάσεις συμμετείχε με νάρθηκα στο χέρι. Πιο πρόσφατα, ένας νέος και καλογυμνασμένος ηθοποιός τσαντίστηκε με έναν έκτακτο συμμετέχοντα -επειδή δεν έπαιζε καλά τον ρόλο του- και του πέταξε ένα ποτήρι, με αποτέλεσμα να προκληθούν ζημιές στα μέσα ηχοληψίας. Τέτοιο πάθος για την ηθοποιία.

Αυτή ήταν μια σύντομη παρουσίαση του πιο επιτυχημένου θιάσου των τελευταίων ετών.

Αρέσει σε %d bloggers: