jump to navigation

«Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ» 03/06/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
3 Σχόλια

Το περιστατικό είναι λίγο-πολύ γνωστό και συνοπτικά έχει ως εξής: νεαρή δασκάλα αποφάσισε να διδάξει στα παιδιά της Ε’ Δημοτικού, στα πλαίσια του μαθήματος της μουσικής, τον «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι. Μόλις το πληροφορήθηκε γονιός μαθητή επισκέφτηκε το σχολείο, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί στη διευθύντρια κατηγορώντας τη δασκάλα για ισλαμική προπαγάνδα! Αμέσως η διευθύντρια μπήκε στην τάξη και μάζεψε όλες τις φωτοτυπίες -που περιείχαν τους στίχους του Νίκου Γκάτσου-, ενώ στη συνέχεια επέπληξε σε έντονο ύφος τη δασκάλα λέγοντας πως «στο δημοτικό, μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους φρόνημα».

Το να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με το παραπάνω συμβάν μάλλον παρίσταται άνευ ουσίας. Γι’ αυτό και δεν ωφελούν σε τίποτε βαρύγδουποι χαρακτηρισμοί όπως «Μαθήματα σκοταδισμού σε σχολείο» (Έθνος, 31.5.2013). Τα πράγματα είναι απλούστερα: αν όντως έγιναν αυτά που διηγείται η άτυχη δασκάλα, τότε η εν λόγω διευθύντρια είναι ανεπαρκής τουλάχιστον για τη συγκεκριμένη θέση ευθύνης, που της εμπιστεύτηκε το ελληνικό κράτος, και προφανώς ανίκανη να επιτελέσει το κρισιμότατο λειτούργημα της παιδαγωγού. Όσο για τον ανεγκέφαλο γονέα, ο οποίος άκουσε «Κεμάλ» και πιθανότατα ο νους του πήγε στον Ατατούρκ, ισχύει ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας.

Προς αποκατάσταση λοιπόν της όποιας παρερμηνείας, καλό θα ήταν να μάθουμε ποια ήταν η ιστορία της δημιουργίας του τραγουδιού, με τις λέξεις του ίδιου του ανεπανάληπτου Μάνου: «Στη Νέα Υόρκη τον χειμώνα του ‘68 συνάντησα ένα νέο παιδί 20 χρόνων που το λέγανε Κεμάλ. Μου τον γνωρίσανε. Τι μεγάλο και φορτισμένο από μνήμες όνομα για ένα τόσο όμορφο και νεαρό αγόρι, σκέφθηκα. Είχε φύγει απ’ τον τόπο του με πρόσχημα κάποιες πολιτικές του αντιθέσεις. Στην πραγματικότητα, φαντάζομαι, ήθελε να χαθεί μες στην Αμερική. Του το είπα. Χαμογέλασε. Δέχεστε να σας ξεναγήσω; Αρνήθηκε ευγενικά. Σαν γύρισα στο σπίτι μου τον έκανα τραγούδι, μουσική. Ο Γκάτσος, γράφοντας τους στίχους στα ελληνικά, τον έκανε Άραβα πρίγκιπα να προστατεύει τους αδύνατους. Κάτι σαν μια ταινία του Έρολ Φλιν του ‘35. Η Πελοπόννησος (καταγωγή του Γκάτσου), από τη φύση της αδυνατεί να κατανοήσει την αμαρτωλή ιδιότητα των μουσουλμάνων Τούρκων, που μοιάζουν σαν ηλεκτρισμένα σύννεφα πάνω απ’ τον Έβρο ή σαν χαμένα και περήφανα σκυλιά. Το μόνο που αφήσαμε ανέπαφο στα ελληνικά είναι εκείνο το “Καληνύχτα Κεμάλ”. Είτε πρίγκιπας Άραψ είτε μωαμεθανός νεαρός της Νέας Υόρκης, του οφείλουμε μια “καληνύχτα” τέλος πάντων, για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε ήσυχα τη νύχτα. Κατά πως πρέπει σ’ Έλληνες, απέναντι σ’ ένα νεαρό μωαμεθανό – όπως θα έλεγεν και ο Καβάφης».

Όσο παράδοξο και αν ακουστεί, στους δύο αρνητικούς πρωταγωνιστές του τραγελαφικού συμβάντος -τη διευθύντρια και τον γονέα- οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ», καθώς μέσα από την ασχετοσύνη τους υπενθύμισαν στους παλαιότερους και έκαναν γνωστή στους νεότερους την υπέροχη μελωδία και τους λυρικούς στίχους (αγγλικούς και ελληνικούς) του «Κεμάλ». Ας ελπίσουμε, παράλληλα, ότι τέτοιες συμπεριφορές σύντομα θα εκλείψουν και δεν θα επαληθεύσουν τα λόγια του Χατζιδάκι πως «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».

Αρέσει σε %d bloggers: