jump to navigation

Κεντροαριστερά μόνη(;) ψάχνεται 04/11/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Η κουβέντα για το μέλλον της κεντροαριστεράς δεν είναι κάτι καινούριο ούτε στην Ευρώπη ούτε στην Ελλάδα. Στη χώρα μας ξεκίνησε κατόπιν των διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων του περασμένου έτους και κυρίως με αφορμή τα αποτελέσματά τους, που κατέστησαν αναγκαία τη σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ με την (κεντρο)δεξιά ΝΔ για το σχηματισμό κυβέρνησης.

Σε γενικές γραμμές, τα δεδομένα είναι γνωστά: ο μικρός πυλώνας της αρχικά τρικομματικής συγκυβέρνησης αποχώρησε, με αποτέλεσμα να παραμείνουν οι δύο μέχρι πρότινος πρωταγωνιστές του δικομματισμού να εξασφαλίζουν την κυβερνητική σταθερότητα. [Ανάλογο προηγούμενο βρίσκει κανείς στη Γερμανία, όπου το 2005 έγινε πράξη ο λεγόμενος «μεγάλος συνασπισμός» ανάμεσα στο χριστιανοδημοκρατικό και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ενώ αντίστοιχες εξελίξεις κυοφορούνται και σήμερα, με επικεφαλής και πάλι την Άνγκελα Μέρκελ.]

Έκτοτε, οι συζητήσεις για τη στάση των εν λόγω κομμάτων-εκφραστών της κεντροαριστεράς δεν έπαψαν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον των ίδιων των σχηματισμών, αλλά και να απασχολούν ένα σεβαστό κομμάτι της κοινής γνώμης. Ενδεικτικό των έντονων διεργασιών αποτελεί ένα κείμενο-προσκλητήριο σε όλες τις κεντροαριστερές δυνάμεις από 58 εξέχοντα πρόσωπα που προτείνουν μεταξύ άλλων τη δημιουργία ενός ενιαίου φορέα (στα πρότυπα της επιτυχημένης ιταλικής «Ελιάς»), υπό τη σκέπη του οποίου θα συστεγαστούν όσοι αυτοπροσδιορίζονται ανάμεσα στη δεξιά και στη νεοκομμουνιστική αριστερά. Συνεπώς, προφανές είναι πως απευθύνεται σε ένα αρκετά ευρύ φάσμα ανθρώπων, συλλογικών κινήσεων και κομμάτων, που καλούνται να συγκλίνουν και να συστήσουν ένα νέο πολιτικό μόρφωμα με ορίζοντα τις προσεχείς εκλογές για την ευρωβουλή και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Αν διαβάσει κάποιος προσεκτικά τη συγκεκριμένη διακήρυξη, δύσκολα θα διαφωνήσει με το περιεχόμενό της. Βεβαίως, το γεγονός αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι πρόκειται για μια ακόμα καλογραμμένη έκθεση ιδεών είτε ότι εμπεριέχει πολλές κοινοτοπίες, οι οποίες δεν αμφισβητούνται πλέον από τους περισσότερους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, φαίνεται να έχει γίνει αντιληπτό στους πόλους της κεντροαριστεράς (τουλάχιστον στους υπογράφοντες) ότι πιθανή αυτόνομη κάθοδος του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις μάλλον θα ισοδυναμεί με πολιτική αυτοχειρία.

Ωστόσο, η υπό διερεύνηση κίνηση -παρά τις όποιες καλές προθέσεις έχουν οι εμπνευστές της- πάσχει ιδίως για συμβολικούς και επικοινωνιακούς λόγους. Πρώτον, όπως εντόπισε ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης σε άρθρο του στην Καθημερινή (17.10.2013), ο μέσος όρος ηλικίας των 58 είναι «57 και κάτι»! Αλήθεια, πόσο μπορούν να επηρεάσουν τη νεολαία, τους χιλιάδες ανέργους και τον μέσο οικογενειάρχη Έλληνα τα σωστά μα επαναλαμβανόμενα λόγια ορισμένων επιτυχημένων 60άρηδων διανοούμενων; Δεύτερον, ξεκάθαρο είναι πως οι 58 δίνουν προτεραιότητα στις ιδέες εν αντιθέσει με τα πρόσωπα. Με τον τρόπο αυτό, παραγνωρίζουν τη σημασία ανεύρεσης ενός χαρισματικού -ει δυνατόν, νέου ηλικιακά- προσώπου, που θα αναλάβει να ενσαρκώσει τις προκείμενες πολιτικές αρχές και να σηκώσει το βάρος του όλου εγχειρήματος. Ποιος εχέφρων δεν κατανοεί πως η εκτίναξη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται προπαντός στη σταδιακή μετατροπή του σε αρχηγοκεντρικό κόμμα;

Τελικά, έχει δίκιο ο συγγραφέας Νίκος Δήμου που σχολιάζει συναφώς: «Ναι, μας χρειάζεται ένας κεντροαριστερός Τσίπρας. Πιο καλλιεργημένος, πιο έξυπνος αλλά εξίσου γοητευτικός και ελκυστικός… Αν δεν βρεθεί κάποιος ουσιαστικός ηγέτης, δέκα διακηρύξεις να γράψουν 200 σοφοί, δεν θα γίνει τίποτα».

Advertisements

Ο Αντετοκούνμπο ως πρότυπο 08/07/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Μέσα στη διαρκώς ανακυκλούμενη μιζέρια, η επιτυχία ενός πιτσιρικά μάς έκανε να χαμογελάσουμε, να αναθαρρήσουμε και συνάμα να συλλογιστούμε. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο απέσπασε -έστω προσωρινά- τα φλας της δημοσιότητας από τους εγχώριους και τους έξωθεν «τροϊκανούς», από τους βαρετούς διαξιφισμούς ανάμεσα στα κόμματα της συγκυβέρνησης και τις συνήθως κενές περιεχομένου ρητορείες της αντιπολίτευσης.

«Όταν άλλες οικογένειες έμπαιναν στο καράβι για τις διακοπές τους, η δική του άλλαζε συχνά διαμερίσματα, στη διαδικασία αναζήτησης για ένα φθηνότερο ενοίκιο», έγραψαν οι New York Times (25.6.2013) σε άρθρο τους, το οποίο αναφερόταν στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετώπιζε μέχρι πρότινος η πολυμελής νιγηριανή οικογένεια στην Αθήνα. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο 18χρονος Γιάννης, που αναγκαζόταν να πουλάει γυαλιά ηλίου, τσάντες και ρολόγια, ώστε να γεμίσει το ψυγείο του σπιτιού, δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται. Και βεβαίως -διότι δεν αρκεί μόνο να φαντασιώνεται κάποιος το μέλλον του- δεν έπαψε στιγμή να προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.

Όταν οι άλλοι συνομήλικοί του ξημεροβραδιάζονταν στα internet cafe, εκείνος δεν έχανε προπόνηση ούτε για πλάκα, χωρίς ταυτόχρονα να παραμελεί και τις σχολικές υποχρεώσεις του. Ίδρωσε, πόνεσε, μάτωσε, έχασε τον ύπνο του για να τα προλάβει όλα. Ο δρόμος για να χτίσει κανείς μια καριέρα, και δη στον επαγγελματικό αθλητισμό, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα (πόσω μάλλον όταν συνδυάζεται με παράλληλα προβλήματα επιβίωσης). Το γνώριζε πολύ καλά και από ιδία πείρα ο ύψους 2,07 μέτρων έφηβος, ως γιος μεταναστών βιοπαλαιστών.

Αλλά φαίνεται ότι το παλικαράκι αυτό θυμήθηκε έναν ομόχρωμό του, ο οποίος αρκετές δεκαετίες παλαιότερα -πάλι στις ΗΠΑ- είχε βροντοφωνάξει: «Έχω ένα όνειρο»! Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, λοιπόν, έμελλε και στο Γιάννη Αντετοκούνμπο να δει το δικό του όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί, με υπερηφάνεια μαζί με τον αδερφό του Θανάση, ύψωσαν την ελληνική σημαία αποτίοντας έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μοναδική χώρα που γνώρισαν και τη θεωρούν πατρίδα τους, δίχως να υπολογίζουν τι (δεν) τους προσέφερε εκείνη όλα αυτά τα χρόνια.

Η πορεία του ελπιδοφόρου συμπολίτη μας θα πρέπει καταρχάς να μας χαροποιεί όλους, επίσης δε να παραδειγματίζει κυρίως τους νεότερους, οι οποίοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως, ακόμα και στις δύσκολες εποχές που ζούμε, δεν πρέπει με τίποτε να τα παρατήσουν. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη, να κυνηγήσει την τύχη του: στα γράμματα ή στις θετικές επιστήμες, στους υπολογιστές ή στον αθλητισμό, στις καλές τέχνες ή στη γεωργία, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Μα πρωτίστως, καλό θα είναι η επιτυχία του νεαρού μπασκετμπολίστα να δώσει την αφορμή, ώστε να αντιληφθούν οι νεολαίοι ότι το οποιοδήποτε όνειρο δεν εκπληρώνεται με ευχές για «θεία μεσολάβηση», ούτε με τις ατελείωτες ώρες στις καφετέριες και στα μπαράκια, στο facebook και στο twitter, στα πανεπιστημιακά πάρτι και στις καταλήψεις. Αντιθέτως, απαιτείται σκληρή δουλειά, τρομακτική προσπάθεια και απανωτά ξενύχτια, με διάβασμα ή προπόνηση, στα γραφεία ή στα γυμναστήρια, στα ωδεία ή στα χωράφια.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μάς δείχνει το σωστό δρόμο (της αρετής). Ας αποτελέσει το παράδειγμα των νέων ανθρώπων. Ας γίνει το πρότυπό μας.

Αρέσει σε %d bloggers: