jump to navigation

Το «μαύρο» 2013 30/12/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,
1 comment so far

Είθισται τις τελευταίες ημέρες κάθε έτους να γίνεται αναφορά στα σημαντικότερα γεγονότα, τα οποία σημάδεψαν είτε την παγκόσμια κοινή γνώμη είτε μόνο τον μικρόκοσμο της Ελλάδας. Κύριο χαρακτηριστικό των ανασκοπήσεων -ιδίως της σύγχρονης εποχής- συνιστά η τάση για μνημόνευση πρωτίστως των γεγονότων με αρνητική χροιά, όπως δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες, πολεμικές συρράξεις, φυσικές καταστροφές. Όσον αφορά στη χώρα μας, η ανασκόπηση του 2013 δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνει ορισμένα περιστατικά, τα οποία απασχόλησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα την εγχώρια επικαιρότητα και ενδεχομένως θα συνεχίσουν να μας προβληματίζουν και στο εγγύς μέλλον.

Πρώτα-πρώτα, στις 11 Ιουνίου ανακοινώθηκε από τα χείλη του κυβερνητικού εκπροσώπου η απόφαση για το οριστικό κλείσιμο της ΕΡΤ. Άμα τη ανακοινώσει πλήθος κόσμου συνέρρευσε στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής για να εκφράσει τη συμπαράστασή του στους μέχρι τότε εργαζομένους, ενώ θύελλα διαμαρτυριών ξεσηκώθηκε σε ολόκληρη την επικράτεια, καθώς και σε μεγάλες ξένες πρωτεύουσες. Το βράδυ της ίδιας ημέρας έπεσε στις τηλεοράσεις το «μαύρο», στιγματίζοντας δια παντός την ελληνική ιστορία. Μπορεί μεν ο τρόπος λειτουργίας της ΕΡΤ (αναξιοκρατία, κατασπατάληση δημοσίου χρήματος κ.ά.) να μην άρεζε σε κανέναν πλην των ωφελουμένων, ωστόσο δύσκολα θα έβρισκε υποστηρικτές τόσο η βίαιη διακοπή του σήματος όσο και η προχειρότητα στη διαδικασία σύστασης του νέου δημόσιου φορέα ραδιοτηλεόρασης. Πάντως, καλό είναι να τονιστεί πως οι τελευταίες ώρες μετάδοσης, πριν κατέβουν οι διακόπτες στην ΕΡΤ, πρέπει να αποτελέσουν το παράδειγμα για την ορθή άσκηση ελεύθερης δημοσιογραφίας χωρίς άνωθεν εντολές και παρεμβάσεις, όπως συνέβαινε κατά κόρον στο παρελθόν.

Επιπρόσθετα, το τραγικό συμβάν που έλαβε χώρα λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 18ης Σεπτεμβρίου μονοπώλησε δικαιολογημένα το ενδιαφέρον της ελληνικής κοινής γνώμης. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από φίλα προσκείμενους στη Χρυσή Αυγή δεν ήταν απλώς ένα ειδεχθές έγκλημα, μια ακόμη «μαύρη» στιγμή, αλλά κανονική μαχαιριά στο ήδη πληγωμένο σώμα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Παράλληλα, έδωσε την αφορμή για ενδελεχή διερεύνηση εκ μέρους των δικαστικών λειτουργών της δράσης πολλών στελεχών του ακροδεξιού κόμματος, προσδίδοντάς του τον χαρακτηρισμό της εγκληματικής οργάνωσης. Ως αποτέλεσμα της διαλεύκανσης του φονικού, σε συνδυασμό με πληθώρα επιβαρυντικών στοιχείων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ανάκρισης, η ηγεσία και ορισμένα σημαίνοντα μέλη της Χρυσής Αυγής οδηγήθηκαν στη φυλακή. Μάλιστα, ήταν η πρώτη φορά που ο αρχηγός μιας παράταξης με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος. Βεβαίως, το φαινόμενο της ανόδου των εξτρεμιστικών μορφωμάτων, όπως απέδειξαν οι κατοπινές εξελίξεις (:εξακολούθηση και επαύξηση της εκλογικής επιρροής), πρόσκαιρα αντιμετωπίζεται με την ποινική καταστολή, η οποία άλλωστε ενέχει τον κίνδυνο θυματοποίησης των ίδιων των ενόχων. Βασικό μέλημα της πολιτείας θα πρέπει να είναι η καταπολέμηση των οικονομικών και κοινωνικών αιτίων που στρέφουν τον κόσμο προς τα άκρα.

Συμπερασματικά, η ανασκόπηση του 2013 για την Ελλάδα οφείλει -περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά- να έχει τον χαρακτήρα της ενδοσκόπησης, ώστε το επόμενο έτος να έχει λιγότερο «μαύρο» σε όλα τα επίπεδα της πολυτάραχης ζωής του τόπου.

Advertisements

Τρεις εκφάνσεις πολιτικής γελοιότητας 25/11/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Ολοένα πληθαίνουν δυστυχώς οι τραγελαφικές συμπεριφορές των πολιτικών ταγών της χώρας, οι οποίες μας αναγκάζουν καταρχάς να χαμογελούμε, στη συνέχεια να απορούμε και τελικά να απογοητευόμαστε μαζί τους. Δεν είναι μόνο το φανερά χαμηλό επίπεδο των τωρινών βουλευτών, αλλά κυρίως η παροιμιώδης αδυναμία τους να αφουγκραστούν την κοινωνία, καθώς και η τάση για συνεχή αυτοπροβολή που τους χαρακτηρίζει.

Πρώτο παράδειγμα: η άνευ προηγουμένου διαμαρτυρία της Ζωής Κωνσταντοπούλου έξω από το ραδιομέγαρο της πρώην ΕΡΤ. Η γόνος παλαίμαχου αριστερού αρχηγού, συνοδευόμενη από συνδικαλιστές και συναγωνιστές-συναδέλφους της, όπως η Ραχήλ Μακρή (που πήγε προς στιγμή να της κλέψει τη δόξα ανεβαίνοντας στα κάγκελα!), ζητούσε επί ώρα να εισέλθει στον προαύλιο χώρο και στο εσωτερικό των κτιρίων για να «προστατεύσει» την περιουσία της δημόσιας τηλεόρασης. Η άρνηση των αστυνομικών οργάνων και η απώθηση των φερέλπιδων εισβολέων είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα της αγανακτισμένης βουλευτίνας, η οποία εξαπέλυσε σωρεία λεκτικών υπερβολών εναντίον τους («είστε όλοι σας επίορκοι!», «να παρέμβει εισαγγελέας, διότι μπορώ να αναγνωρίσω τους επιόρκους», «αυτό είναι σφετερισμός του πολιτεύματος, έχετε διαπράξει εσχάτη προδοσία!»), που μόνο ως κωμικές μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Δεύτερο παράδειγμα: η υπερψήφιση της πρότασης δυσπιστίας σε βάρος της κυβέρνησης από τη Θεοδώρα Τζάκρη. Η διατελέσασα υφυπουργός Εσωτερικών κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου κέρδισε επάξια ένα σαββατοκύριακο δημοσιότητας, καθώς είδε ξαφνικά το «φως το αληθινόν» και αποφάσισε ότι έφτασε η στιγμή της προσωπικής της επανάστασης. Βεβαίως, δεν είναι καθαυτή μεμπτή η αλλαγή γνώμης, όμως δεν μπορεί να μην εκφράσει κανείς την απέχθειά του για αυτάρεσκες επιδεικτικές κινήσεις υποτιθέμενου πολιτικού εντυπωσιασμού: η μεταστροφή τής μέχρι πρότινος συνεπούς υποστηρίκτριας των μνημονίων σε αντάρτισσα που επιτελούς άκουσε τη φωνή της βάσης, την ίδια ώρα που «κραδαίνει» κάποια από τις πανάκριβες τσάντες της, προκαλεί μόνο θυμηδία – αν όχι θλίψη.

Τρίτο παράδειγμα: οι απίστευτες δηλώσεις του Ιορδάνη Τζαμτζή για το ύψος των σημερινών αποδοχών των βουλευτών. «Αν είναι να παίρνω 2.000 ευρώ το μήνα δεν θέλω να είμαι βουλευτής», τόνισε αρχικά και χωρίς ίχνος αιδούς προσέθεσε πως ορισμένοι συνάδελφοί του «ξεραίνουν και το σκ… τους για να ζήσουν»! Με άλλα λόγια, δεν αρκεί σε πολλούς αντιπροσώπους του έθνους το ποσό των 5.700 ευρώ (καθαρά και αφορολόγητα), το οποίο λαμβάνουν ως μηνιαία αποζημίωση σύμφωνα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του γενικού γραμματέα της Βουλής, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη μπόνους από συμμετοχή στις επιτροπές, έξοδα μετακίνησης και λοιπές ευκολίες. Λογικό ήταν οι πρωτοφανείς ατάκες του πληθωρικού και αθυρόστομου βουλευτή να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων από κάθε στοιχειωδώς νοήμονα άνθρωπο.

Από τα εν λόγω περιστατικά, που φαινομενικά μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, προκύπτει μια άκρως ανησυχητική διαπίστωση: βουλευτές αντίστοιχου «διαμετρήματος» -τύπου Κωνσταντοπούλου, Τζάκρη, Τζαμτζή- έχουν βρει καταφύγιο σε όλες τις παρατάξεις (σκόπιμα παραπάνω δεν αναφέρονται τα κόμματα, με τα οποία εξελέγησαν οι τραγικοί πρωταγωνιστές), ενώ ψηφίζονται από πολίτες διαφόρων περιοχών και διαφορετικών τάξεων. Στην πραγματικότητα, οι προκείμενες περιπτώσεις αποτελούν ουσιωδώς όμοιες εκφάνσεις της πολιτικής γελοιότητας και του γενικότερου λαϊκισμού, που δεσπόζουν στην εποχή μας διατηρώντας κοινωνικά ερείσματα. Έως πότε;

Αρέσει σε %d bloggers: