jump to navigation

Τρεις εκφάνσεις πολιτικής γελοιότητας 25/11/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Ολοένα πληθαίνουν δυστυχώς οι τραγελαφικές συμπεριφορές των πολιτικών ταγών της χώρας, οι οποίες μας αναγκάζουν καταρχάς να χαμογελούμε, στη συνέχεια να απορούμε και τελικά να απογοητευόμαστε μαζί τους. Δεν είναι μόνο το φανερά χαμηλό επίπεδο των τωρινών βουλευτών, αλλά κυρίως η παροιμιώδης αδυναμία τους να αφουγκραστούν την κοινωνία, καθώς και η τάση για συνεχή αυτοπροβολή που τους χαρακτηρίζει.

Πρώτο παράδειγμα: η άνευ προηγουμένου διαμαρτυρία της Ζωής Κωνσταντοπούλου έξω από το ραδιομέγαρο της πρώην ΕΡΤ. Η γόνος παλαίμαχου αριστερού αρχηγού, συνοδευόμενη από συνδικαλιστές και συναγωνιστές-συναδέλφους της, όπως η Ραχήλ Μακρή (που πήγε προς στιγμή να της κλέψει τη δόξα ανεβαίνοντας στα κάγκελα!), ζητούσε επί ώρα να εισέλθει στον προαύλιο χώρο και στο εσωτερικό των κτιρίων για να «προστατεύσει» την περιουσία της δημόσιας τηλεόρασης. Η άρνηση των αστυνομικών οργάνων και η απώθηση των φερέλπιδων εισβολέων είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα της αγανακτισμένης βουλευτίνας, η οποία εξαπέλυσε σωρεία λεκτικών υπερβολών εναντίον τους («είστε όλοι σας επίορκοι!», «να παρέμβει εισαγγελέας, διότι μπορώ να αναγνωρίσω τους επιόρκους», «αυτό είναι σφετερισμός του πολιτεύματος, έχετε διαπράξει εσχάτη προδοσία!»), που μόνο ως κωμικές μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Δεύτερο παράδειγμα: η υπερψήφιση της πρότασης δυσπιστίας σε βάρος της κυβέρνησης από τη Θεοδώρα Τζάκρη. Η διατελέσασα υφυπουργός Εσωτερικών κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου κέρδισε επάξια ένα σαββατοκύριακο δημοσιότητας, καθώς είδε ξαφνικά το «φως το αληθινόν» και αποφάσισε ότι έφτασε η στιγμή της προσωπικής της επανάστασης. Βεβαίως, δεν είναι καθαυτή μεμπτή η αλλαγή γνώμης, όμως δεν μπορεί να μην εκφράσει κανείς την απέχθειά του για αυτάρεσκες επιδεικτικές κινήσεις υποτιθέμενου πολιτικού εντυπωσιασμού: η μεταστροφή τής μέχρι πρότινος συνεπούς υποστηρίκτριας των μνημονίων σε αντάρτισσα που επιτελούς άκουσε τη φωνή της βάσης, την ίδια ώρα που «κραδαίνει» κάποια από τις πανάκριβες τσάντες της, προκαλεί μόνο θυμηδία – αν όχι θλίψη.

Τρίτο παράδειγμα: οι απίστευτες δηλώσεις του Ιορδάνη Τζαμτζή για το ύψος των σημερινών αποδοχών των βουλευτών. «Αν είναι να παίρνω 2.000 ευρώ το μήνα δεν θέλω να είμαι βουλευτής», τόνισε αρχικά και χωρίς ίχνος αιδούς προσέθεσε πως ορισμένοι συνάδελφοί του «ξεραίνουν και το σκ… τους για να ζήσουν»! Με άλλα λόγια, δεν αρκεί σε πολλούς αντιπροσώπους του έθνους το ποσό των 5.700 ευρώ (καθαρά και αφορολόγητα), το οποίο λαμβάνουν ως μηνιαία αποζημίωση σύμφωνα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του γενικού γραμματέα της Βουλής, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη μπόνους από συμμετοχή στις επιτροπές, έξοδα μετακίνησης και λοιπές ευκολίες. Λογικό ήταν οι πρωτοφανείς ατάκες του πληθωρικού και αθυρόστομου βουλευτή να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων από κάθε στοιχειωδώς νοήμονα άνθρωπο.

Από τα εν λόγω περιστατικά, που φαινομενικά μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, προκύπτει μια άκρως ανησυχητική διαπίστωση: βουλευτές αντίστοιχου «διαμετρήματος» -τύπου Κωνσταντοπούλου, Τζάκρη, Τζαμτζή- έχουν βρει καταφύγιο σε όλες τις παρατάξεις (σκόπιμα παραπάνω δεν αναφέρονται τα κόμματα, με τα οποία εξελέγησαν οι τραγικοί πρωταγωνιστές), ενώ ψηφίζονται από πολίτες διαφόρων περιοχών και διαφορετικών τάξεων. Στην πραγματικότητα, οι προκείμενες περιπτώσεις αποτελούν ουσιωδώς όμοιες εκφάνσεις της πολιτικής γελοιότητας και του γενικότερου λαϊκισμού, που δεσπόζουν στην εποχή μας διατηρώντας κοινωνικά ερείσματα. Έως πότε;

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: