jump to navigation

Το «μαύρο» 2013 30/12/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,
1 comment so far

Είθισται τις τελευταίες ημέρες κάθε έτους να γίνεται αναφορά στα σημαντικότερα γεγονότα, τα οποία σημάδεψαν είτε την παγκόσμια κοινή γνώμη είτε μόνο τον μικρόκοσμο της Ελλάδας. Κύριο χαρακτηριστικό των ανασκοπήσεων -ιδίως της σύγχρονης εποχής- συνιστά η τάση για μνημόνευση πρωτίστως των γεγονότων με αρνητική χροιά, όπως δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες, πολεμικές συρράξεις, φυσικές καταστροφές. Όσον αφορά στη χώρα μας, η ανασκόπηση του 2013 δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνει ορισμένα περιστατικά, τα οποία απασχόλησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα την εγχώρια επικαιρότητα και ενδεχομένως θα συνεχίσουν να μας προβληματίζουν και στο εγγύς μέλλον.

Πρώτα-πρώτα, στις 11 Ιουνίου ανακοινώθηκε από τα χείλη του κυβερνητικού εκπροσώπου η απόφαση για το οριστικό κλείσιμο της ΕΡΤ. Άμα τη ανακοινώσει πλήθος κόσμου συνέρρευσε στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής για να εκφράσει τη συμπαράστασή του στους μέχρι τότε εργαζομένους, ενώ θύελλα διαμαρτυριών ξεσηκώθηκε σε ολόκληρη την επικράτεια, καθώς και σε μεγάλες ξένες πρωτεύουσες. Το βράδυ της ίδιας ημέρας έπεσε στις τηλεοράσεις το «μαύρο», στιγματίζοντας δια παντός την ελληνική ιστορία. Μπορεί μεν ο τρόπος λειτουργίας της ΕΡΤ (αναξιοκρατία, κατασπατάληση δημοσίου χρήματος κ.ά.) να μην άρεζε σε κανέναν πλην των ωφελουμένων, ωστόσο δύσκολα θα έβρισκε υποστηρικτές τόσο η βίαιη διακοπή του σήματος όσο και η προχειρότητα στη διαδικασία σύστασης του νέου δημόσιου φορέα ραδιοτηλεόρασης. Πάντως, καλό είναι να τονιστεί πως οι τελευταίες ώρες μετάδοσης, πριν κατέβουν οι διακόπτες στην ΕΡΤ, πρέπει να αποτελέσουν το παράδειγμα για την ορθή άσκηση ελεύθερης δημοσιογραφίας χωρίς άνωθεν εντολές και παρεμβάσεις, όπως συνέβαινε κατά κόρον στο παρελθόν.

Επιπρόσθετα, το τραγικό συμβάν που έλαβε χώρα λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 18ης Σεπτεμβρίου μονοπώλησε δικαιολογημένα το ενδιαφέρον της ελληνικής κοινής γνώμης. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από φίλα προσκείμενους στη Χρυσή Αυγή δεν ήταν απλώς ένα ειδεχθές έγκλημα, μια ακόμη «μαύρη» στιγμή, αλλά κανονική μαχαιριά στο ήδη πληγωμένο σώμα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Παράλληλα, έδωσε την αφορμή για ενδελεχή διερεύνηση εκ μέρους των δικαστικών λειτουργών της δράσης πολλών στελεχών του ακροδεξιού κόμματος, προσδίδοντάς του τον χαρακτηρισμό της εγκληματικής οργάνωσης. Ως αποτέλεσμα της διαλεύκανσης του φονικού, σε συνδυασμό με πληθώρα επιβαρυντικών στοιχείων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ανάκρισης, η ηγεσία και ορισμένα σημαίνοντα μέλη της Χρυσής Αυγής οδηγήθηκαν στη φυλακή. Μάλιστα, ήταν η πρώτη φορά που ο αρχηγός μιας παράταξης με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος. Βεβαίως, το φαινόμενο της ανόδου των εξτρεμιστικών μορφωμάτων, όπως απέδειξαν οι κατοπινές εξελίξεις (:εξακολούθηση και επαύξηση της εκλογικής επιρροής), πρόσκαιρα αντιμετωπίζεται με την ποινική καταστολή, η οποία άλλωστε ενέχει τον κίνδυνο θυματοποίησης των ίδιων των ενόχων. Βασικό μέλημα της πολιτείας θα πρέπει να είναι η καταπολέμηση των οικονομικών και κοινωνικών αιτίων που στρέφουν τον κόσμο προς τα άκρα.

Συμπερασματικά, η ανασκόπηση του 2013 για την Ελλάδα οφείλει -περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά- να έχει τον χαρακτήρα της ενδοσκόπησης, ώστε το επόμενο έτος να έχει λιγότερο «μαύρο» σε όλα τα επίπεδα της πολυτάραχης ζωής του τόπου.

Όψεις της κριτικής στη δικαιοσύνη 21/10/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Οι πρόσφατες δικαστικές εξελίξεις σε μεγάλες υποθέσεις που απασχολούν την κοινή γνώμη (δίκη Τσοχατζόπουλου, δίωξη της Χρυσής Αυγής) αποτελούν γόνιμο έδαφος για άσκηση σχολιασμού και κριτικής. Από τις πληροφορίες που διαρρέουν (σ)τα ΜΜΕ, τα οποία άλλωστε οφείλουν να παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς ό,τι συμβαίνει στις αίθουσες των δικαστηρίων αλλά και στους διαδρόμους αυτών, οι πολίτες έχουν αναφαίρετο δικαίωμα αφενός να σχηματίζουν γνώμη για τα τεκταινόμενα και αφετέρου να τη διαδίδουν δημόσια.

Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι η ελευθερία της έκφρασης, που κατοχυρώνεται τόσο στο Σύνταγμα (άρθρο 14 παρ. 1) όσο και σε διεθνή νομικά κείμενα (όπως στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα), συνιστά έναν από τους βασικότερους πυλώνες του σύγχρονου φιλελεύθερου πολιτισμού. Πράγματι, ο καθένας μπορεί να διατυπώνει γραπτά ή προφορικά τις απόψεις του, όποιες και αν είναι αυτές, αρκεί να μην παραβιάζει τους νόμους του κράτους και να σέβεται τα δικαιώματα των άλλων.

Ιδίως όσον αφορά στη δικαιοσύνη, η άσκηση δημόσιας κριτικής επί των πράξεων, κρίσεων και αποφάσεων των λειτουργών της τείνει να θεωρείται από πολλούς -εκτός από δικαίωμα- πρωταρχικό καθήκον, ως το μοναδικό συνεπές αντίβαρο στα εχέγγυα προσωπικής και θεσμικής ανεξαρτησίας που απολαμβάνουν. Άλλωστε, οι δικαστές ούτε είναι υπεράνω κριτικής ούτε βρίσκονται στο απυρόβλητο: αντιθέτως υποχρεούνται, ως δημόσια πρόσωπα ex officio, να ανέχονται σε μεγαλύτερο και αυστηρότερο βαθμό από τους λοιπούς πολίτες τον έλεγχο και τον σχολιασμό, πρωτίστως όταν λαμβάνει χώρα από τους εξοικειωμένους με τα νομικά. Συναφώς, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει κρίνει πολλάκις πως το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης απολαμβάνει υπέρτερης προστασίας σε σχέση με τον σεβασμό και την προάσπιση του κύρους και των οργάνων της δικαστικής εξουσίας (σε μια χαρακτηριστική υπόθεση ελληνικού ενδιαφέροντος θεωρήθηκε ότι κακώς καταδικάστηκε δημοσιογράφος που αποκάλεσε δικαστικό λειτουργό «επίορκο» και «καραγκιόζη»!).

Παράλληλα, πρέπει όμως να παρατηρηθεί ότι, για να μη στερείται σοβαρότητας μια τέτοιου είδους κριτική, προϋποτίθεται ότι ο εκάστοτε σχολιαστής γνωρίζει δύο πράγματα (που ο δικαστής δεδομένα γνωρίζει): τις ρυθμίσεις του νόμου και ποια στοιχεία περιέχονται στη δικογραφία. Ωστόσο, από τη στιγμή που πλήρη γνώση της δικογραφίας ουδέποτε μπορεί να έχει κάποιος -ή όταν θα την έχει, θα είναι ήδη πολύ αργά-, τουλάχιστον θα πρέπει να είναι ενημερωμένος για το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο. Για παράδειγμα, σε αρκετούς ενδεχομένως ξένισε η απόφαση περί μη προσωρινής κράτησης ορισμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής ή η επιβολή πρόσκαιρης αντί ισόβιας κάθειρξης στον Άκη Τσοχατζόπουλο. Βεβαίως, το ζήτημα που τίθεται είναι αν από νομικής πλευράς ήταν εφικτό να συμβεί κάτι διαφορετικό από τα παραπάνω (: μάλλον όχι).

Σε κάθε περίπτωση, ορθό είναι να διαχωρίζεται η νομική από την πολιτική κριτική των δικαστικών δρωμένων: ενώ η δεύτερη εκφράζεται εύκολα και συνηθέστατα χωρίς κόστος, η πρώτη ενέχει δυσχέρειες και απαιτεί πολλή προσοχή, διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτοεξευτελισμού ακόμα και για τους θεωρητικά επαΐοντες.

Ένας χρόνος μετά τις εκλογές: οι τρεις πυλώνες 17/06/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Στις 17 Ιουνίου 2012, μετά από ένα διάστημα ουσιαστικής ακυβερνησίας εξαιτίας των αναπάντεχων(;) αποτελεσμάτων των εκλογών της 6ης Μαΐου, οι Έλληνες ψηφοφόροι κλήθηκαν να προσέλθουν εκ νέου στις κάλπες. Με την ψήφο τους έδωσαν την πρωτοκαθεδρία στη Νέα Δημοκρατία αναγκάζοντάς την όμως να συνεταιριστεί με το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά, προκειμένου να κυβερνηθεί η χώρα. Εξύψωσαν δε τον ΣΥΡΙΖΑ ως κύριο αντιπολιτευτικό πυρήνα και καθιέρωσαν τη Χρυσή Αυγή στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Σήμερα, δράττοντας την ευκαιρία από τη συμπλήρωση ενός έτους από τις κρισιμότερες εκλογές της Μεταπολίτευσης (μέχρι τις επόμενες), παρίσταται η ανάγκη επαναπροσέγγισης της κομματικής γεωγραφίας, βάσει και των πιο πρόσφατων δημοσκοπικών δεδομένων.

Καταρχάς, η κυβέρνηση των τριών εταίρων απολαμβάνει ακόμα την ανοχή της πλειοψηφίας -έστω- των φοβισμένων πολιτών. Ο πρωθυπουργός αφενός καρπώνεται σε μεγάλο βαθμό την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και αφετέρου κερδίζει πόντους από το γεγονός ότι επιδεικνύει ένα στοιχειώδες σθένος, τόσο στις διεθνείς επαφές του όσο και στις εσωτερικές διαμάχες, που είχε εκλείψει τα τελευταία χρόνια. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο αυτό που επισημαίνει ο πρόεδρος της εταιρείας GPO Τάκης Θεοδωρικάκος (30.5.2013) στην aixmi.gr ότι ο Αντώνης Σαμαράς «πέτυχε κάτι που στις δημοσκοπήσεις τα τελευταία 13 χρόνια δεν είχε ξανασυμβεί. Το πρώτο κόμμα στις εκλογές, που βρέθηκε γρήγορα δημοσκοπικά στη δεύτερη θέση, να ξαναπεράσει μπροστά».

Σε αυτό το (οριακό) προβάδισμα της ΝΔ συμβάλλει και το ίδιο το κόμμα της μείζονος αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο αδυνατεί προσώρας να συνθέσει ένα αξιόπιστο, ρεαλιστικό πρόγραμμα που θα δώσει προοπτική και όραμα στην απελπισμένη κοινωνία. Ο Αλέξης Τσίπρας αρκείται σε μια στείρα και παλαιάς κοπής καταγγελτική πολιτική, με αποτέλεσμα να μην πείθει μέχρι τώρα τους πολλούς παρά τις διαφαινόμενες ελπίδες μελλοντικής διακυβέρνησης (αλήθεια, ακολουθώντας ποια κατεύθυνση και συνεργαζόμενος με ποιους;). Ενδεικτική της αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει ευρύτερη δυναμική είναι η αντίληψη των περισσότερων που, από τη μία, θεωρούν πως τα πράγματα θα ήταν χειρότερα με τον εν λόγω σχηματισμό στο «τιμόνι» και, από την άλλη, δεν πιστεύουν ούτε ότι θα καταργούσε το μνημόνιο.

Το μοναδικό κόμμα, όμως, που ανεβάζει τα ποσοστά του σε σχέση με τα αντίστοιχα των περσινών εκλογών -και μάλιστα, σημαντικά- είναι η Χρυσή Αυγή, πίσω από την οποία συμπαρατάσσονται σταθερά όσοι έχουν απογοητευτεί πλήρως από το πολιτικό σύστημα και την ολοφάνερη ανικανότητά του να αντιμετωπίσει καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως ασφάλεια, λαθρομετανάστευση, ανεργία.

Ασθμαίνοντας ακολουθούν το απαξιωμένο ΠΑΣΟΚ και η επαμφοτερίζουσα ΔΗΜΑΡ, που απειλούνται σοβαρά με καταβαράθρωση, οι «φυλλορροούντες» Ανεξάρτητοι Έλληνες και το αδιάφορα επαναλαμβανόμενο ΚΚΕ. Επίσης, λόγω της επικρατούσας ρευστότητας, ενδιαφέρον παρουσιάζει η ολοένα αυξανόμενη τάση δημιουργίας νέων σχηματισμών, πόλων και ομάδων σε κάθε πλευρά του ιδεολογικού φάσματος. Κανείς δεν μπορεί, βεβαίως, να μαντέψει ποιοι από αυτούς θα αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου, αν θα συμμαχήσουν μεταξύ τους και πόσοι θα εξαϋλωθούν.

Εν κατακλείδι και υπό τις παρούσες συνθήκες, έχει δημιουργηθεί ένα τριπολικό σύστημα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΧΑ), με αυτούς τους τρεις να αποτελούν -καλώς ή κακώς- τους βασικούς πυλώνες του κομματικού τοπίου και τους υπόλοιπους να έπονται αγκομαχώντας.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Ζίζεκ 25/05/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από τους λιγοστούς φάρους στην Ευρώπη σήμερα. Το τεστ που πρέπει να γίνεται στον κόσμο πρέπει να είναι το εξής: αντί να τους ρωτάμε τι πιστεύουν για την Ευρώπη, πρέπει απλώς να τους ρωτάμε ποια είναι η γνώμη τους για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε -όπως βλέπω εγώ το μέλλον της δημοκρατίας- όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα πάρουν από εμένα ένα εισιτήριο πρώτης θέσης χωρίς επιστροφή για τα γκουλάγκ της Σιβηρίας».

Τάδε έφη ο σημαίνων αριστερός διανοητής Σλαβόι Ζίζεκ στο Ζάγκρεμπ σε εκδήλωση με τίτλο «Η ουτοπία της δημοκρατίας»(!), στην οποία συμμετείχε και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας. Ο τελευταίος, μάλιστα, από αμηχανία, από κυνισμό ή από υποχρέωση, όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά καταχειροκρότησε μειδιώντας στο άκουσμα του παραπάνω σχολίου.

Είναι να απορεί κανείς με το πόσο ανερυθρίαστα γίνονται στις μέρες μας τέτοιου περιεχομένου δηλώσεις. Ιδίως, όταν εκπορεύονται από τα χείλη ενός σπουδαίου και εγνωσμένης αξίας θεωρητικού – διότι ο Ζίζεκ δεν είναι κανένας τυχαίος. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο, όπως αντιμετωπίζονται κάποιες γραφικές φιγούρες του ελληνικού κοινοβουλίου. Δεν είναι δυνατόν να ασκηθεί όμοια κριτική στον Σλοβένο φιλόσοφο και στον Πάντζα, για παράδειγμα, που φωνάζει δήθεν χιουμοριστικά «χάιλ Χίτλερ» στη Βουλή ή στον Παναγούλη που είχε ευχηθεί στους «μνημονιακούς» βουλευτές να μην έχουν το τέλος του πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Λιβύη (ο οποίος πρώτα λιντσαρίστηκε μέχρι θανάτου από τους εξτρεμιστές και έπειτα το πτώμα του σκυλεύθηκε).

Πολύ σωστά διερωτάται ο ιστορικός Νίκος Μαραντζίδης σε άρθρο του (21.5.2013) στο protagon.gr «αν οι θεωρητικοί της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς λένε δημόσια, χωρίς κανενός είδους συστολή, πως θα στείλουν στα γκουλάγκ όσους δεν συμφωνούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, (…) μέχρι πού φθάνουν στις ιδιωτικές τους συζητήσεις;». Πράγματι, πώς είναι δυνατόν να αστειεύεται κάποιος με τα εκατομμύρια θύματα του σταλινικού ολοκληρωτισμού; Και πόσο απέχουν οι γελοίοι χλευασμοί αυτού του επιπέδου με τις αντίστοιχες «υποσχέσεις» της άλλης πλευράς για στρατόπεδα συγκέντρωσης, φούρνους και σαπούνια;

Όμως, το βάρος πέφτει αναπόδραστα στον πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τυγχάνει να θεωρείται ως ο πλέον ανερχόμενος και ελπιδοφόρος ηγέτης σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Σύντομα, οι εξελίξεις θα φέρουν τον Τσίπρα προ των ευθυνών του και θα κληθεί να απαντήσει σε ένα κρισιμότατο δίλημμα: αν σκοπεύει να απευθυνθεί στις ευρύτερες κοινωνικές μάζες υιοθετώντας μια φιλολαϊκή πολιτική ήπιων τόνων ή να ριζοσπαστικοποιήσει ακόμα περισσότερο τον λόγο του ακολουθώντας μια συγκρουσιακή αντιπαράθεση με άγνωστα αποτελέσματα. Με άλλα λόγια, είτε θα κατατάξει τον ΣΥΡΙΖΑ στις δυνάμεις που σέβονται άνευ ετέρου τη δημοκρατία και τη νομιμότητα, είτε θα τον αναδείξει σε ακραίο μόρφωμα -εν είδει αντιπάλου δέους της Χρυσής Αυγής- που θα φερθεί στους αντιφρονούντες με εκδικητικό μένος.

Αν επιλέξει τη δεύτερη οδό, τότε ο ελληνικός λαός ενδέχεται να κρίνει τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ με μια αβάσταχτη ελαφρότητα, ουσιωδώς όμοια με εκείνη με την οποία ο Ζίζεκ κρίνει και διακωμωδεί ιστορικές τραγωδίες.

Η Χρυσή Αυγή ως «ελληνική Χεζμπολάχ» 22/04/2013

Posted by Dimitris Patsikas in Αρθρογραφία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Μια ημέρα μετά τη θλιβερή επέτειο της 21ης Απριλίου, είναι ευκαιρία να γίνει λόγος για το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα που διάκειται ευμενώς προς τη «χούντα των συνταγματαρχών». Η Χρυσή Αυγή εισήλθε δυναμικά στην πολιτική ζωή του τόπου, καθώς συγκέντρωσε την ψήφο άνω των 400.000 συμπολιτών μας σε αμφότερες τις εκλογικές διαδικασίες του 2012, και σήμερα έχει εδραιωθεί σταθερά ως τρίτη δύναμη βάσει των πρόσφατων δημοσκοπήσεων, με ποσοστά που αγγίζουν ή ξεπερνούν το 10%.

Την περασμένη εβδομάδα, εξάλλου, είδε το φως της δημοσιότητας η έκθεση του επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, Νιλς Μουίζνιεκς, ο οποίος επισκέφτηκε τη χώρα μας για τέσσερις(!) ημέρες και «ανακάλυψε την Αμερική»: διαπίστωσε ότι τελούνται εγκλήματα φυλετικού μίσους και υπάρχουν πολλαπλά κρούσματα ρατσισμού. Επίσης, πρότεινε την επιβολή ποινικών και άλλων αποτρεπτικών κυρώσεων, που μπορεί να φτάνουν ακόμα και στην απαγόρευση συγκεκριμένων πολιτικών οργανώσεων, εν προκειμένω της Χρυσής Αυγής.

Ο ανωτέρω τρόπος αντιμετώπισης του φαινομένου βρίσκει ευήκοα ώτα -ως δήθεν λυσιτελής- και σε πολλούς μετέχοντες στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, προερχόμενους από κάθε πλευρά του δημοκρατικού τόξου. Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης παραγνωρίζουν όμως ότι το Σύνταγμα δεν προβλέπει καμία διαδικασία απαγόρευσης κομμάτων, εν αντιθέσει με ό,τι συμβαίνει σε άλλες έννομες τάξεις [επί παραδείγματι, στη Γερμανία θεωρούνται αντισυνταγματικά, και επομένως μπορούν να τεθούν εκτός νόμου, όσα κόμματα «τείνουν να βλάψουν ή να ανατρέψουν τη φιλελεύθερη δημοκρατική θεμελιώδη τάξη» (άρθρο 21 παρ. 2 του Θεμελιώδους Νόμου)]. Ούτε υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο που να ρυθμίζει αντίστοιχη δυνατότητα, όπως υφίστατο παλαιότερα με τον αναγκαστικό νόμο 509/1947, δυνάμει του οποίου είχε «διαλυθεί» το ΚΚΕ.

Χάριν ευκολίας της συζήτησης, ας υποθέσουμε ότι ήταν -ή θα είναι στο μέλλον- νομικά δυνατή η απαγόρευση λειτουργίας ενός κόμματος, διερωτάται κανείς αν θα έπρεπε αυτό να επιδιωχθεί για τη Χρυσή Αυγή. Η απάντηση πρέπει να είναι βεβαίως αρνητική. Η θέση εκτός νόμου μιας οποιασδήποτε πολιτικής οργάνωσης, πόσω μάλλον ενός ακραίου κόμματος με τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά που έχει αυτό επιδείξει, θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην περαιτέρω ενδυνάμωσή του και την εμβάθυνση των ερεισμάτων του στην απεγνωσμένη κοινωνία. Σίγουρα δε, θα αναδείκνυε με τον πιο έκδηλο τρόπο ότι το πολιτικό σύστημα φοβάται. Σε πρακτικό επίπεδο, άλλωστε, τίποτε δεν θα εμπόδιζε την «παράνομη» Χρυσή Αυγή να μετονομαστεί και να «λειάνει» πιθανώς ορισμένες απόψεις της, ώστε να συμμετέχει και πάλι νόμιμα στις εκλογές.

Η έξαρση της μισαλλοδοξίας και των φαινομένων ρατσιστικής βίας δεν αντιμετωπίζονται παρά μόνο με καταπολέμηση των αιτίων που τα προκαλούν, ήτοι της παράλυσης -αν όχι παντελούς απουσίας- της κρατικής εξουσίας σε καθημερινό επίπεδο, της αθρόας εισροής εξαθλιωμένων αλλοδαπών και της ενγένει επικρατούσας αίσθησης ανομίας και ανασφάλειας. Τα παραπάνω αποτελούν ορισμένα μόνο αυθεντικά προβλήματα, στα οποία η Χρυσή Αυγή απειλεί να δώσει πραγματικές απαντήσεις, την ώρα που κυβέρνηση και λοιπές κοινοβουλευτικές δυνάμεις αδρανούν, εξυφαίνοντας τον κίνδυνο να μετατραπεί η εν λόγω οργάνωση σε «ελληνική Χεζμπολάχ» (έτσι τη χαρακτήρισε ο πρώην υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος σε τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ στις 12.2.2013).

Τελικά, στο χέρι της πολιτείας είναι να εκλείψουν ή έστω να μειωθούν τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα, προκειμένου να περιοριστεί σημαντικά και η ενίσχυση των άκρων.

Αρέσει σε %d bloggers: